حسين وي در پستي نوشته بود: «چرا بلد نيستيم كم دوست داشته باشيم؟ چرا بلد نيستيم كم دوست داشته بشيم؟ و چراهايى از اين دست...» همين چند كلمه چندهفتهاي بود كه در كلهام وول ميزد و حالا دستش درد نكند به بهترين شكل لبِ كلام گفته شد. فكر اينكه چرا از اين جريان پرسرعت و قويِ خودمحورتر و فردگراتر شدن و

بازار داغ و رقابتيِ مادر شايستهتر و بهتر بودن را كه بين دوستانم ميبينم، جايگاهي براي خودم پيدا نميكنم مگر اميد داشته باشم يك روز بعد از ظهر كه مادر شدم، آن عشق مادري اسطورهاي كه همگان از ناب و دركنشدني بودنش داد سخنها دادهاند، ظهور كند و به داد من هم برسد. حالا جداي اين تلاشها و